നിലാവിന്റെ ചിരി
മറഞ്ഞിരുന്നപ്പോള് അവള് തന്നതും
മറന്നപ്പോള് കനവില് വന്നതും
കവിതയുടെ നിഴലാട്ടമെങ്കിലും
കവിളില് കണ്ടത് അത് തന്നെ
പുറം മിനുക്കിയ മയിലാട്ടമല്ല
പുറത്തായ പൂവിതളല്ല
കനവിന്റെ മണി തേരില്
കനനം നിറച്ച കൌതുകം .
ഇന്നവള് ഒറ്റപ്പെട്ട നിഴല് പക്ഷി
കന്ന് അടര്ന്ന വാഴ
തിര തീര്ന്ന സമുദ്രം
വരം തീര്ന്ന മഹര്ഷി
കുഞ്ഞ് കാറ്റിന് തലോടലായ്
മഞ്ഞ് മലപോല് ഞാന്
പുതു പൂക്കള് വിടര്ന്ന മലര്വാടി
ഋതു വിരിച്ച ജാലകം
ഇന്നതിന് വിടവില് ഒരു ചിരി
വന്നെന്റെ പടി വാതിലിലും
നിലയ്ക്കില്ല ഈ സുഗന്ദം
നിലാവിന് ചിരി പോലെ
