വേരുകള്‍

ആഴത്തിലേക്ക് നടന്നിറങ്ങി 

ആത്മാവിനു താങ്ങായി 

പല യുഗങ്ങളുടെ 

പട വാളായ് ...

മറഞ്ഞിരിക്കുന്നെങ്കിലും 

ഒരിറ്റു വെള്ളം കരുതണം 

പുറം മേനി തിളങ്ങാന്‍ 

പുരയൊന്നു വിളങ്ങാന്‍.

ഇലകള്‍ കൊഴിയാം 

ചില്ലകള്‍ ഉണങ്ങാം 

ഒറ്റത്തടിയായ് വളരാം 

ഈ ജന്മത്തിലും 

പുനര്‍ ജന്മത്തിലും 

ആഴത്തിലേക്ക് നടന്നിറങ്ങിയ 

വഴികള്‍ തിരയുന്നുണ്ടാവും

നീരുറവകള്‍ .

നിലാവിന്റെ ചിരി 

മറഞ്ഞിരുന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ തന്നതും 

മറന്നപ്പോള്‍ കനവില്‍ വന്നതും 

കവിതയുടെ നിഴലാട്ടമെങ്കിലും 

കവിളില്‍ കണ്ടത് അത് തന്നെ 

പുറം മിനുക്കിയ മയിലാട്ടമല്ല 

പുറത്തായ പൂവിതളല്ല 

കനവിന്റെ മണി തേരില്‍ 

കനനം നിറച്ച കൌതുകം .

ഇന്നവള്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട നിഴല്‍ പക്ഷി 

കന്ന് അടര്‍ന്ന വാഴ 

തിര തീര്‍ന്ന സമുദ്രം 

വരം തീര്‍ന്ന മഹര്‍ഷി  

കുഞ്ഞ് കാറ്റിന്‍  തലോടലായ് 

മഞ്ഞ് മലപോല്‍ ഞാന്‍ 

പുതു പൂക്കള്‍ വിടര്‍ന്ന മലര്‍വാടി 

ഋതു വിരിച്ച ജാലകം 

ഇന്നതിന്‍ വിടവില്‍ ഒരു ചിരി 

വന്നെന്റെ പടി വാതിലിലും 

നിലയ്ക്കില്ല ഈ സുഗന്ദം 

നിലാവിന്‍ ചിരി പോലെ